Jest mu tak ewidentnie "wrodzona", że bez tego motoru nie ma dzieła. Co ciekawe, nie pokazuje nigdy rozpadu. Pokazuje zawsze napięcie. To jest ta sama siła, która trzyma stadivariusy w optymalnym stanie, ciut więcej i pękają, ciut mniej napięcia i wydają złe dźwięki. Napniesz łuk za słabo, strzała padnie flakiem, napniesz za mocno, łuk pęknie. Skok o tyczce - widowisko w którym wszystko polega na napięciu, odbiciu, przerzuceniu ciała, kwintesencja elastyczności i równowagi. To mnie fascynuje, że można tak zupełnie być zaabsorbowanym własną ideą, nie patrzeć na mody, kierunki, kuratorów wystaw, robić coś z wewnętrznej potrzeby, bez najmniejszej zachęty, w odosobnieniu. I stawiać sobie najwyższe wymagania, stale coś wyrzucać, coś doskonalić. Nie mam złudzeń, że ten zapis pomoże w przybliżeniu tej osobnej twórczości szerszej publiczności, która tu nie przychodzi. Andrzej wcale tego nie oczekuje. Ja bym chciała go wydobyć z jego pracowni na widok tej publiczności, która tu trafi. Popatrzcie na kilka wybranych realizacji z lat 1995 - 2010.

Andrzej Król "Tyłoprzód 1"

Zanim pokażę do czego doprowadziły te "Tyłoprzody", popatrzcie na pewien aspekt napięcia, jakim jest równowaga. Rzeczy napięte są w równowadze. Równowaga jest też tam, gdzie nie ma ewidentnego napięcia, lub gdzie jest ono ukryte.

Skupienie

Andrzej Król "Równowaga"

Napięcie materialne lub wyobrażone łączy się oczywiście z równowagą. W warstwie materialnej napięcie, które powstaje gdy połączyć w przestrzeni formy symetryczne doprowadziło Andrzeja do idei nazwanej przez niego przewrotnie: WSPAKI. Wspaki to rzeźby muzyczne, lub inaczej instrumenty strunowe oparte na rzeźbach. Struna która drga wydaje dźwięk. Ta struna jest też napięta, gdy ją poluzować odmawia grania.

Andrzej Król "Skąd przyszły Wspaki"

Na witrynie Andrzeja można posłuchać jak te Wspaki grają, kilku muzyków bardzo je polubiło, dwóch kompozytorów napisało utwory na Wspaki. Zapraszam.